O Leo Messim można by pisać długo, ale można też nie pisać wcale. Każdy kto śledzi jego karierę i obiektywnym okiem obserwuje to, jak Argentyńczyk tworzy na katarskich mistrzostwach historię, z pewnością definitywnie utwierdził się w przekonaniu o jego wyjątkowości. Jest jedyny: dziś, dziesięć lat temu, pięć lat temu. Również w kontekście wszechczasów i niezależnie od tego, czy w niedzielę wzniesie puchar on, czy Hugo Lloris, Messi jest najlepszy. Proste. Natomiast wskazanym w nagłówku trenerach i ich reprezentacjach można, a wręcz należy poświęcić trochę uwagi, bo taka refleksja może doprowadzić do wniosków wyłącznie konstruktywnych, miejmy nadzieję, że i trafnych. Po kolei.

      Tak, jak i za same mistrzostwa, pomimo wyjścia z grupy, jak i szczególnie za to, co dzieje się wokół naszej kadry już po odpadnięciu z mundialu, krytyka Czesława Michniewicza wydaje się być w pełni uzasadniona. Mimo wszystko uważam, że Michniewicz prawidłowo odczytał pewną tendencję poprzez ocenę jaki styl gry może pomóc w osiągnięciu zamierzonego rezultatu. Można się z tym spierać, jednak w gronie półfinalistów znalazły się trzy reprezentacje stricte defensywne i jedna semi defensywna. Jako tę ostatnią należy traktować Francuzów. Grubą kreską należy jednak zaznaczyć, że każdy z tych zespołów świetnie gra w piłkę, a o tym najzwyczajniej w świecie nasz selekcjoner zapomniał. Zapomniał, że gra w piłkę polega na… graniu w piłkę, niezależnie od taktyki, która określa proporcje w ataku i obronie, reakcje na straty itd. Czwórka wyżej wskazanych trenerów pokazała jak wykorzystać potencjał drzemiący w ich drużynach i choć nie sposób porównywać możliwości walecznych Chorwatów z umiejętnościami Francuzów, czy niektórych Argentyńczyków, każdy z tej czwórki wykazał się kunsztem. Dla porównania, potencjału swoich graczy nie wykorzystał trener Anglików, Gareth Southgate, dla których ćwierćfinał z całą pewnością to za mało oraz Tite. Ten drugi z kolei dokonał błędnej oceny sytuacji, pozwalając swoim zawodnikom grać tak, jak mają to w naturze przez 120 minut. Tej jednej minuty w meczu z Chorwacją zabrakło, byśmy mogli po dziś dzień na mundialu oglądać Canarinhos. Oczywiście, gdyby piłka po strzale Petkvica nie odbiła się od nogi Marquinhosa, moglibyśmy być może dywagować o tryumfie samby nad futbolem zorganizowanym, jednak fakty są jaki są i te zawsze się obronią.

      Selekcjonerów Maroka i Chorwacji można wrzucić do jednego worka – od kilku dni niezwykle ekskluzywnego. Maroko pokazało w meczu z Francją, że nawet jako zespół prowadzący grę, utrzymujący się przy piłce w środku pola dłużej niż rywal, również potrafią grać. Walid Regragui przez większość turnieju prowadził swój zespół jednak w określony, defensywny sposób. Marokańczycy bronili całym zespołem, po czym wyprowadzali zabójcze kontrataki, powiedziałbym, że wręcz innowacyjne, bo nie oparte na sekwencji kilku szybkich podań, tylko przeciwnie, oparte na indywidualnych popisach swoich narodowych bohaterów. Zwrócić należy również uwagę na sposób wykonywania rzutów wolnych. Zyiech, uderzając stojącą piłkę z bocznych sektorów, nie wrzucał, tylko celował w światło bramki, a podczas lotu tak uderzonej piłki, najwyżsi z Marokańczyków starali się ją strącić. Mecz z Belgią świetnie to obrazuje. Dalić natomiast zdaje się wycisnął z Chorwatów ile tylko się dało. Zespół oparty na fenomenalnych pomocnikach, w szczególności na Luce Modricu długimi fragmentami meczu z Brazylią prezentował się świetnie dzięki swej organizacji. Na mundialu brakowało im czasami tylko przebojowości i typowej dziewiątki. Dalica należy pochwalić przede wszystkim za to, że pomimo braku wybitnych jednostek w formacji ataku, zdołał ponownie zajść ze swoją drużyną aż tak daleko. Mimo wszystko celowo ustawiłem Dalica w nagłówku na ostatnim miejscu, bowiem moim zdaniem, gdyby mundial miał w najbliższą niedzielę nie się zakończyć, a ponownie zacząć, nie zdziwiłbym się gdyby Chorwaci zaszli co najwyżej do 1/8 finału. Mogliby też ponownie dojść do ostatniej czwórki, ale proszę przypomnieć sobie mecz ze słabszymi niż zawsze Belgami. Gdyby Lukaku zrobił w tym meczu choć raz co do niego należało, to o Chorwatach mówilibyśmy dziś jako o rozczarowaniu. Należy im się oczywiście wielkie uznanie, bo choć mam wątpliwość, czy gdyby mundial zaczynał się ponownie w przyszłym tygodniu, wyszliby z grupy, to fakty – które same się bronią – są takie, że pomimo braku nawet nie napastnika, a napastników, po raz kolejny osiągnęli sukces.

      Czas na Scaloniego i Deschampsa. Jeden i drugi poświęcili coś, by zyskać coś innego, ważniejszego. Scaloni jako pierwszy argentyński selekcjoner wykorzystał możliwości Leo Messiego, dobierając pozostałą dziesiątkę zawodników, jak i taktykę w taki sposób, by ten mógł spacerować przez pół meczu, a przez drugie pół być najlepszym piłkarzem globu. Deschamps natomiast zrezygnował z huraoptymistycznej gry, prawidłowo oceniając, że francuscy piłkarze indywidualnie nie są aż tak potężni jak przed czteroma laty. Na przykład Olivier Giroud, choć fantastyczny na tych mistrzostwach jak nigdy dotąd, po 15 kolejkach Serie A może pochwalić się dość skromnym dorobkiem 5 bramek dla AC Milan. Po 14 kolejkach rozgrywek La Liga Griezmann również ma na swoim koncie 5 bramek, jednak nie dyspozycja strzelecka, a to, jak umiejętnie wykorzystał go Deschamps jako zawodnika środka pola zasługuje na uwagę. Zawodnik Atletico Madryt jest wszędzie. Broni w piątce, by chwilę później ponownie kreować grę na wysokości pola karnego przeciwnika. Jest dla swojej reprezentacji swoistym odpowiednikiem Rodrigo De Paula, choć ich porównywanie może co najmniej zaskakiwać. Obaj są jednak dla swoich drużyn niezastąpieni. W kontekście Francji należy się przede wszystkim skoncentrować na dwóch innych zawodnikach: Julesie Kounde i Ibrahimie Konate. Mówiąc o Kounde należy dostrzec swoistą hybrydę w ustawieniu Francuzów, którzy bronią czwórką obrońców, atakują trójką. Takie rozwiązanie formacyjne pozwala na szerokie ustawienie Dembele w ataku i przede wszystkim na grę Griezmanna w środku pola, który broniąc, gdy Francja ustawiona jest w średnim pressingu, przejmuje rolę skrzydłowego, natomiast gdy Francja broni nisko, ustawiony jest niżej. Specyfika gry Kounde pozwala również podejść wyżej Theo Hernandezowi, który błyszczy w ofensywie i wspiera Mbappe w atakach lewym skrzydłem, choć to nie do końca ekwiwalentna relacja. Artykuł o wpływie Kounde na grę reprezentacji Francji zatytułowałbym tak jak słynny film z Ashtonem Kutcherem w roli głównej. W kontekście Konate należy docenić rolę Deschampsa, który poprzez swoje decyzje personalne w trakcie mundialu sprawił, że ten, pomimo, że przez większość mistrzostw pełnił rolę rezerwowego, dzięki świetnej dyspozycji i rytmowi meczowemu, mógł być wręcz liderem formacji defensywnej Francuzów w półfinałowym starciu z Marokańczykami, którzy prezentowali się na tyle dobrze, że gdyby obok Varane wystąpił stoper nieograny, prawdopodobnie znaleźliby drogę do bramki strzeżonej przez Llorisa. Scaloni natomiast odrzucił typową dla południowców butę i wyciągnął wnioski z pierwszego meczu z Arabią Saudyjską i na każdy mecz wybierał jedenastkę dostosowaną do stylu gry przeciwnika. Umiejętnie rotował przy tym ustawieniem, reagując na przebieg meczów poprzez dołożenie do dwójki Otamendi – Romero trzeciego obrońcy, równie świetnego Martineza. Znalazł miejsce w podstawowym składzie dla przebojowych Alvareza i Fernandeza, kosztem Di Marii i Lautaro Martineza, bez których, przed mundialem trudno byłoby sobie wyobrazić podstawową jedenastkę Albicelestes. Podobnie bezbarwny w pierwszym meczu Taglafico usiadł na ławce. Scaloni zatem reagował i jego umiejętność asymilacji może doprowadzić Argentynę na sam szczyt.

      Czas na konkluzje. Mundial stawia pytania i udziela na nie odpowiedzi. Pytań jest wiele, a odpowiedź na to najważniejsze poznamy już w niedzielę. Myślę, że wygra Argentyna, której zresztą tego życzę. Szczególnie Messiemu. Mundial postawił też pytanie, na które musimy odpowiedzieć sobie sami. Czy myśl Guardioli, tak skrzętnie propagowana przez środowisko trenerskie jest aby adekwatna, względem potencjały, którym dysponujemy w Polsce, którym trenerzy dysponują w Maroku, w Chorwacji, czy w Japonii. Mundial mówi, że nie. Mundial mówi, że to jak grają wcześniej wymieniane reprezentacje jest dobre i skuteczne, na swój sposób piękne, pobudza wyorbraźnię. Oczywiście, gdy katarskie mistrzostwa staną się przeszłością, a kibice piłkarscy ponownie będą emocjonować się przede wszystkim tym, co następuje po hymnie Champions League, trochę zapomnimy o Scalonim, Deschampsie, Regraguim i Dalicu, ponownie będziemy zachwycać się nad dominacją zespołów zbudowanych za kolosalne kwoty, jednak kto z nas ma w kieszeni miliony? Odpowiedź jest oczywista. Mamy natomiast – w odpowiedniej skali – Ounahiego, który jeszcze przed chwilą występował na poziomie trzeciej ligi francuskiej w barwach Avranches, Amrabata, Saissa, Juranovica, a na ławce Orsica i to z nich i z nimi mamy budować.