Uzasadnione wydaje się kwestionowanie podstawy żądania wydania nieruchomości rolnej. Należy wyraźnie wskazać  na treść art. 200, nakazującego każdemu ze współwłaścicieli współdziałanie w zarządzie rzeczą wspólną. Przez bardzo wiele lat wszystkie czynności dotyczące nieruchomości rolnej, będącej przedmiotem dzierżawy, a więc związane przede wszystkim z utrzymaniem gruntów we właściwej kulturze rolnej, dbałością o regulowanie obciążeń, np. płacenie podatków, wykonywał wyłącznie jeden ze współwłaścicieli – posiadacz największej liczby udziałów. Pozostali współwłaściciele w żadnym stopniu nie zajmowali się, a nawet nie interesowali się przedmiotową nieruchomością. Posiadacz nieruchomości, w złożonej sytuacji faktycznej, zawarł pierwszą i kolejną umowę dzierżawy i trudno domniemywać, ażeby na przestrzeni tak wielu lat działo się to bez akceptacji pozostałych współwłaścicieli. Co więcej, należy przyjąć, że wszystkie czynności związane z zarządem wykonywane były nie tylko za zgodą, ale i w interesie pozostałych współwłaścicieli, obowiązanych przecież do współdziałania w zarządzie. Nie miał miejsca fakt kwestionowania, przez pozostałych współwłaścicieli, umowy dzierżawy przez dziesięć lat jej obowiązywania. W tym stanie rzeczy, obecne żądanie pozostałych współwłaścicieli wydania dzierżawionej nieruchomości, można uznać za co najmniej bardzo dyskusyjne.  

      Zasadę współmierności kary (proporcjonalności, adekwatności) wyraża art. 47 Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN, formułując jednoznaczne wskazanie dotyczące możliwości odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej, szczególnie w sytuacji, gdy wymierzenie kary byłoby niewspółmierne do wagi przewinienia dyscyplinarnego. Jest to również jedna z podstawowych zasad na gruncie prawa, wyrażająca tego rodzaju dyspozycję, aby formy działania organów i instytucji nie wykraczały poza ramy konieczne do osiągnięcia celu. Zasada współmierności zakłada konieczność dokonywania oceny, czy zastosowane środki nie wykraczają poza granice tego, co jest niezbędne. W omawianym przypadku, możliwe jest zastosowanie innych, współmiernych do ciężaru przewinienia mechanizmów. Sankcja o bardzo surowym charakterze narusza zasadę współmierności kary, jak również ducha sportowej rywalizacji. Gdy chodzi o inne okoliczności, należy przede wszystkim pamiętać, że Regulamin Dyscyplinarny PZPN ma charakter ogólny i zawiera dyspozycje stwarzające możliwość poszukiwania odpowiedzi w regulacjach szczegółowych. 

      Należy ocenić, że w pełni znajduje zastosowanie sytuacja określona w przepisie w sposób następujący: „bądź też w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat czternastu miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa” (lit. c). Odrębne uregulowanie tego rodzaju stanu rzeczy wskazuje na zamiar ustawodawcy stworzenia możliwości ubiegania się o uprawnienia przez wymienioną kategorię osób represjonowanych w poszczególnych, zindywidualizowanych sytuacjach. Potwierdza to wyrok NSA w Warszawie z 25 marca 2003 r. (sygn. akt V SA 145/02). Należy dodać, że w omawianym okresie przesiedlenia, nie istniały jeszcze obozy przesiedleńcze w ścisłym tego słowa znaczeniu i pobyt w miejscu odosobnienia, mającym charakter przejściowy, należy traktować w sposób analogiczny. Przepisy ustawy wskazują na zamiar stworzenia możliwości ubiegania się o uprawnienia przez szeroką kategorię osób rzeczywiście represjonowanych; nie można więc interpretować ich w sposób sprzeczny z tym celem. 

      Trzeba dokonać rozróżnienia dwóch sytuacji, mianowicie zdarzenia określanego jako szkoda parkingowa i zdarzenia o innym charakterze, mającego charakter wypadku komunikacyjnego. W tym przypadku mamy do czynienia z pierwszą z wymienionych sytuacji, co więcej, w okolicznościach tak szczególnych, że za usprawiedliwiony można uznać brak świadomości wystąpienia poważniejszej szkody w następstwie zdarzenia. Nie można zaprzeczyć natomiast, że uzasadniony może być zarzut zbyt pobieżnej i pochopnej oceny skutków zdarzenia. Wobec powyższego, poniesione konsekwencje można ocenić jako adekwatne. Jak się wydaje, zaistniałe okoliczności nie wskazują na wystąpienie związku przyczynowego między późniejszym oddaleniem się a zaistniałym zdarzeniem, zwłaszcza w kontekście skutków tego zdarzenia. Uchwała SN z 25 sierpnia 1994 r., III CZP 107/94, wskazuje, że gdy nie wystąpiły poważniejsze skutki, odjechanie z miejsca zdarzenia może nie dać podstaw do jego potraktowania jako zbiegnięcia. Wobec powyższego, wątpliwości, czy występują oczywiste przesłanki  wystąpienia ubezpieczyciela z roszczeniem regresowym, mogą być uzasadnione. 

      Umowa konsorcjum określa obowiązki partnerów. Nie ulega wprawdzie wątpliwości, kto był organizatorem i liderem konsorcjum, jednak w treści porozumienia nie obciążono lidera zwiększonymi obowiązkami. Nie ma w umowie także rozstrzygnięcia co do pełnomocnictwa w zakresie reprezentowania interesów członków konsorcjum (ta kwestia znajduje własne oparcie w przepisach ustawy Prawo zamówień publicznych, mówiących o obowiązku ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania konsorcjum w postępowaniu o udzielenie zamówienia). Odwołując się do orzecznictwa, warto zauważyć, że w tej formie współdziałania każdy z partnerów odpowiedzialny jest za określone przedmiotowo prace, a wynagrodzenie konsorcjantów jest ustalane zgodnie z wyceną prac. Stosowne postanowienia zawiera §4 Umowy konsorcjum. Każdy członek konsorcjum posiada istotną możliwość samodzielnego działania. W żadnym stopniu oraz na żadnym etapie, którykolwiek z partnerów nie był w tym zakresie ograniczany. W praktyce często pojawia się również pytanie o wzajemne rozliczenia uczestników konsorcjum. Ta kwestia, jak i pozostałe, powinna znaleźć rozwiązanie poprzez wspólną analizę treści dokumentów znajdujących się w posiadaniu członków konsorcjum.

      Pojęcie „prowadzenie”, oprócz kilku znaczeń językowych adekwatnych do sytuacji, ma w odniesieniu do gospodarstwa rolnego określoną, dość ścisłą treść, ukształtowaną w orzecznictwie sądowym, w doktrynie i piśmiennictwie (np. „Prawo rolne” pod red. A. Stelmachowskiego, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005). Przyjmuje się, że prowadzenie gospodarstwa rolnego obejmuje przede wszystkim takie sytuacje, kiedy rolnik pracuje w gospodarstwie i podejmuje decyzje, które gospodarstwa dotyczą. Często uwzględnia się też taką cechę jak działanie na własny rachunek, a więc działanie uwzględniające określone ryzyko gospodarcze i stanowiące główne źródło utrzymania. O tym, że treść nadawana temu pojęciu winna każdorazowo uwzględniać kontekst sytuacyjny, świadczy też jeden z wyroków NSA (wydany co prawda w materii zabezpieczenia społecznego), w którym stwierdza się, że „prowadzenie gospodarstwa rolnego może polegać tylko na zarządzaniu nim”. Warto dodać, że w prawie unijnym występują również nowe terminy związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, np. kierowanie, oderwane z reguły od kwestii własnościowych. Na brak bezpośredniego związku między prowadzeniem gospodarstwa rolnego a własnością nieruchomości, wskazuje też definicja legalna rolnika indywidualnego w ustawie o kształtowaniu ustroju rolnego. Jak wynika z powyższego, nie ma podstaw do interpretacji traktującej jako kryterium własność gruntów. 

      Formułowanie tekstów prawnych wymaga przestrzegania wielu reguł ich tworzenia. Warto na to zwrócić uwagę, gdyż pod wieloma względami założenia dotyczące tworzenia prawa trzeba odnosić również do tworzenia regulaminów wewnętrznych. Autorzy regulaminów, racjonalnie podchodząc do zagadnienia, będą musieli zadbać nie tylko o poprawność zapisów, ale też muszą pamiętać o potrzebie późniejszego ich interpretowania i stosowania. W tym momencie jednak bardzo daleko odchodzimy od podstawowych wymogów komunikatywności tekstu prawnego, czyli właśnie precyzji, przejrzystości, spójności i zwięzłości zapisów. Dla zilustrowania tego warto odwołać się do terminów użytych w modelu wzorcowym (tzw. wzorcowy wykaz wskaźników). Formułuje się kryterium „przestrzeganie przepisów prawa” oraz wskaźnik „stosuje przepisy prawa”. Obiegowo terminy te są niekiedy utożsamiane, co nie jest właściwe. W tym drugim przypadku mówimy o korzystaniu z pewnej kompetencji opartej na normie prawnej. Nie jest więc precyzyjny zapis tego rodzaju, że wskaźnik „stosuje przepisy prawa” traktuje się jako adekwatny dla dookreślenia kryterium mówiącego o „przestrzeganiu przepisów prawa”. W propozycji przykładowej, w zbyt małym stopniu respektowane są wymogi precyzji i spójności, nie mówiąc już o zwięzłości zapisów (chociażby w odniesieniu do kwestii doskonalenia zawodowego).